AvrupaFransaKahraman DüdükÜlkeler

Fransa’da üniversitedeyim. Son senem. Kalbim çok kırık ve rahatlamak için her akşam yazıyorum. Kimsenin okumayacağı ve benim sonra sileceğim satırlar. Bu sırada Türkçe üzerine bir seminer vermem isteniyor. Hazırlayıp gidiyorum.

 
Fiil cümlenin sonundadır.  Büyük ünlü uyumunun tadından geçilmez. Sondan eklemelidir
 
“Bize biraz Türkçe konuşsan iyi olur” diyorlar. Ne söyleyeceğimi bilememe durumu yaşıyorum. “Haydi kızım teyzelere biraz piyano çal” benzeri bir olay…
 
“Bilgisayarında Türkçe bir şey yok mu?” diye soruyorlar öyle olunca.
 
Var… Var ama hepsi çok özel. Öğrencilere bakıyorum. Kimsenin bir kelime anlamayacağına emin, en büyük itiraflarımın olduğu yazıyı açıyorum. Ve başlıyorum.
 
Karşımda yaklaşıp 100 göz bana bakıyor. Kulakları bir takım sesler seçiyor.  Okumama hiç duygu katmıyorum. Ozon tabakası hakkında bilimsel veriler paylaşıyor havasında “Çok kötüyüm, yardım edin” diyorum. Ben de yazdığım cümleleri ilk defa duyuyorum.Ve kelimeler hiçbir beyne girmeden kaybolurken yavaş yavaş acımın anlamsızlaştığını hissediyorum. Rahatlıyorum rahatlamasına da, yalnızlığım da katlanarak büyüyor. Öğrencilerden bir tanesinin beni anlamış olmasını istiyorum.
 
Duruyorum. Kafamı kaldırıp etrafıma bakıyorum. Herkes çok tepkisiz. “Ne acayip dil” gibi saçma yorumlar yapılıyor. “Her taraf Türk dönerci, benim okumama mı kaldınız Türkçe duymak için” diye sinirleniyorum içimden.
 
Şimdi ara ara o sınıfta artık yazmadığım bir şeyleri okurken hayal ediyorum kendimi. Türkçe konuştuğumu sanıyormuşum da Fransızca çıkıyormuş aslında tüm kelimeler. Ders bitince kimse bana bir şey sormuyormuş. Sadece öğrencilerden biri gelip sarılıyormuş.
 
Öyle hayal ediyorum…
 
 
AvrupaFransaListelerÜlkeler

 

1) Gainsbourg: La vie heroique (Kahramanca bir hayat)

Bu filmden başlamamın nedeni biraz önce izlemiş ve “Şimdi Paris’te olmak vardı” demiş olmam. Gainsbourg’u bilmeden Fransa anlaşılamaz bence. Kendisi bizim ülkemizde Bridget Bardot ve Jane Birkin’le beraber olmuş çirkin ve karizmatik adam olarak bilinir. Benim ilk Fransa’ya gittiğimde duyduğum anekdot ise 500 Frank‘ı canlı yayında yakması olmuştu. Fransızlar ya kendisine tapar ya nefret ederler. Ama herkesin bir fikri vardır. Filme gelecek olursak animasyon kullanıldığı için ayrıca hoşuma gitti. Gainsbourg’un “şeytan” kişiliğinin kendinden ayrılarak yanında dolanması da onu sempatik yapmış. Çok bencil, çok adi olmasına karşı sıra dışılığına ve başkaldırılarına hayranlık duymadan yapamıyorum. 1-2 parçasını da çok seviyorum.

2) Amelie

Bu film bir tane zaten. Bir daha, bir daha izlerim. Paris’teki yalnızlığı, aslında tüm büyük şehirlerdeki yalnızlığı ne güzel verir. Paris’in en güzel yerlerinde dolanıyor bir de bu Amelie, arkada da Yann Tiersen’in muhteşem müzikleri. Hayaller alemine dalmak için ideal. O seyahate çıkan bahçe cücesi de beni ayrıca etkilemişti. İzlememiş kimse kalmamıştır herhalde ama kaldıysa, lütfen izlesin.

3) Un Coeur en Hiver (Ayazda Bir Yürek)İlk Fransa’ya gittiğimde 20 kelimelik Frasızcamla izlemiştim bu filmi. Hiç sıkılmadan. Daniel Auteil çok karizmatik geliyor bana. Özellikle sesi ve konuşma biçimi. Paris ve aşk… Zaten o şehre tüm gitme isteği de bundan değil mi?

4) Mavi – Üç renk serisinden

Krzysztof Kieslowski’nin Üç Renk serisinden. Filmlerin üçünü de izlemenizi şiddetle öneririm. Bu en intiharlık olanı. Bir de o müzikler iliğinize kadar işliyor ve Juliette Binoche inanılmaz bir performans sergiliyor.

5) Moulin Rouge

Biraz hareketlenelim, bileğimizi kesmeyelim. Müzikal filmlerden çok hoşlanmam aslında ama bu çok başarılı. Üniversitedeyken bunu milyon kez izleyip arkadaşlarımla isimleri değiştirmişliğimiz, evin ortasında bağıra çağıra şarkıları söylemişliğimiz var.

6) Midnight in Paris

Woody Allen’ın kesinlikle en sevdiğim filmi değil. Yine de Paris’i anlatışı açısından buraya eklemezsek ayıp olur. Zamanda yolculuk ve rüyalar…

7) Before Sunset

Paris sokaklarında  ne güzel dolanıyorlar… Bir de şu parçayı pek çok seviyorum itiraf etmek gerekirse…

8) Le Diner de Cons (Aptallar Yemeği)

Alt yazı bulmakta zorlanmayacağınız, Fransızları anlamak için mükemmel bir film. Ana mekan yemek salonu. İlk Fransa’ya gittiğimde yabancı öğrenciler için akademik yazım/sunum dersi alıyordum. 4 ay boyunca bize iki şeyi öğretmeye çalıştılar. 1) Dilbigisiyle oynayarak kimsenin itiraz edemeyeceği cümleler kurma yolları – Bir şey demeden çok şey söyleme sanatı. 2) Kötü olmak, dalga geçmek, lafı yapıştırmak sizi zeki gösterir. Bu film de tam bunun üzerine.

9) Paris, Je t’aime (Paris Seni Seviyorum)

20 yönetmenin 5 dakikalık filmlerinden oluşuyor. Hepsini sevmiyoruz, kabul, ama gitmeden önce izliyoruz. Bir de itiraf;  izlerken “Ayyy Parisss” dediğimi çok iyi hatırlıyorum ama aklımda pek bir şey de kalmamış.

10) La vie en Rose (Pembe Hayat)

Haydi Edith Piaf biyografisiyle bitirelim… Zaten alttaki parçayı bu sene doğum günü parçam yaptım. Hiçbir şeyden pişmaaan değiliiim Rien de rieeeen