Kahraman Düdük

Bir Pazar Boğaz’da

Kış ayının güneşli bir Pazar günü. Tüm İstanbul boğaza dökülmüş günlük hayatından sıyrılmaya çalışıyor. Bir terasta oturuyoruz, deniz manzaramız var da bakmıyoruz. Ciddi konulardan konuşup hayallere dalıyoruz. Huzurluyuz. Benim içimden aşağıda yürüyen insanların kafasına kuruyemiş atıp saklanmak geçiyor. Allah akıl fikir versin. Bundan 30 sene sonra da böyle olacak mıyım?

 

Ve güneş batıyor. Sabah giyilen ceketler rüzgara karşı yetersiz kalmış olmalı ki Ortaköy’den Bebek’e doğru yürürken 3-5 kişiye rastlıyorum. Bu insanlar nereye gittiler, nasıl bu kadar tenhalaştı ortalık bilmiyorum. Gözlüğüm yok, ay kocaman gözüküyor. Köprüde bugün sevdiğim gibi mavi. Yanar döner olunca hiç hoşlanmıyorum. İleride bir martı ordusu, sesleri arabaları bastırıyor. Çok balık olmalı diye düşünüyorum. Önlerinde duruyorum.

 

Denizanası kaynıyor su.

Sonra pislik.
Sonra mehtap.
 
Ve martılar delirmiş gibi saldırıyorlar. Öyle çirkin, öyle güzel bir manzara ki…
 
Her şey bu kadar basit.
 
İçimden kendime “Bir varsın bir yoksun, bir varsın bir yoksun, bir varsın bir yoksun” diyorum
 
Şimdi varız ve sonra yokuz.
 
Geriye sadece çirkinliğin içinden sıyırabildiğimiz anlar kalıyor.
 

Tartışmaya katıl

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir